صخر بن حرب بن اميه است كه حال او در نفاق و معادات با رسول خدا اظهرُ من الشمس است ، تا بود در عداوت خدا و رسول و در اجلابِ حُروب و سوق جنود بر آن حضرت كوشش داشت و هيچ فتنه‌اى در قريش بر پا نشد مگر آنكه وى را در او قدمى راسخ و سعى بالغ بود ، تا اينكه در عام الفتح قهراً اسلام آورد و با نفاق بزيست تا سنهء 30 ، با چشم كور و قلب اعمى از دنيا گذشت . انكار او حشر و آخرت را در چهارم محرم ذكر كرديم . و بالجمله ، كفر و نفاق وى واضح‌تر از آن است كه انكار تواند شد و نصّ كتاب كريم در آيه رؤيا ، شاهد لعن او است ؛ چه او فى الحقيقه اصل شجرهء ملعونه است و مادر معاويه ، هند بنت عُتْبَه ، و از زوانىِ معروفه بوده است و در زمان عمر با ابوقحافه در يك روز وفات كردند و از آن روز كه جگر عموى پيغمبر حمزه را مكيد ، « آكِلَة الأكباد » لقب گرفت و اين طعن تا دامنه قيامت دامن‌گير فرزندانش شد و عار و آلايشى شد كه به هيچ آبى شسته نگرديد ؛ چنانچه عقيله خدر رسالت و هدايت ، و رضيعهء ثدى نبوّت و ولايت ، عُليا مكرّمه ، زينب بنت على عليه السلام در آن خطبهء شريفه كه در شام در محضر يزيد خواند به اين مطلب اشاره فرمود در اين فقره : « وَكيف يُرتَجى مُراقَبة مِن لفظ فوه أكباد الأزكياء وَنَبَتَ لَحْمُهُ مِن دِماءِ الشُّهداء » « 1 » وَلَقَد أجادَ الحكيمُ السنائي : داستان پسر هند مگر نشنيدى * كه ازو و سه كس او به پيغمبر چه رسيد پدر او دُر دندان پيمبر بشكست * مادر او جگر عمّ پيمبر بمكيد او به ناحق حقّ داماد پيمبر بستاد * پسر او سر فرزند پيمبر ببريد بر چنين قوم تو لعنت نكنى شرمت باد * لَعَنَ اللهُ يَزيداً و على آلِ يَزيد و آثار و اخبار وارده بر ذمّ معاويه بسيار است ، و او است صاحب سلسله و به روايات مستفيضه وارد شده كه رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود : « إذا رأيتُم مُعاويَةَ عَلى

--> ( 1 ) . بحار الأنوار ، ج 45 ، ص 134 .